رود گرگر شاخه اي مصنوعي از رودخانه كارون است كه در شمال شهر شوشتر از شاخه اصلي كارون جدا مي شود و پس از طي مسافتي، در محلي به نام بند قير باز هم به شاخه اصلي مي پيوندد. طول مسير رود گرگر حدود 82 كيلومتر و فاصله هوايي از بند ميزان تا بند قير حدود 44 كيلومتر است.

اگرچه برخي مورخين كندن اين نهر را به دوران اردشير و شاپور اول ساساني نسبت مي دهند، اما وجود سايت هاي اشكاني مانند شهر دستوا، حفر اين نهر را به زماني قبل از دوران اشكاني(هخامنشي) مي رسانند. نهر گرگر دو دانگ از شش دانگ آب كارون را منتقل مي كند.

نهر گرگر بزرگترين نهر دستكند در ايران است. براي جلوگيري از تعميق كف نهر، با سنگ هاي بزرگ كه توسط بست هاي فلزي به هم متصل شده اند فرش شده است.

نهر گرگر در پبند گرگر وارد سه تونل بزرگ دست كند(مصنوعي) مي شود كه به نام هاي بليتي، سه كوره و دهانه شهر شناخته مي شوند. آب نهر پس از عبور از تونل ها كه پره هاي آسياب ها (در محوطه آبشارها و آسياب هاي شوشتر) را به حركت در مي آورند، به صورت آبشار از درون آسياب ها سرازير مي شوند. درون تونل هاي سه گانه محوطه نهر هاي دستكندي در ابعاد كوچكتر وجود دارد كه آب باغهاي اطراف محوطه را تأمين مي كرده اند. با توجه به اختلاف ارتفاع تونلهاي مزبور، نسبت به باغهاي اطراف، حفر اين كانال ها از شاهكارهاي مهندسي ايران باستان است. در سواحل صخره اي نهر، شوادان هاي متعددي حفر شده كه هواي خنك و مطبوع را از ساحل رود به منازل مجاور در بافت قديم شهر منتقل مي كرد. اين نهر در كتاب بُندهش پهلوي به نام مسرقان شناخته شده است. شهر عسكر مكرم يكي از شهرهاي قبل و بعد از اسلام بوده كه حسات اقتصادي خويش را مديون نهر گرگر بود. در كتاب حدود العالم چنين آمده است: عسكر مكرم شهريست خرم و آبادان با نعمت فراوان كه همه شكرهاي جهان از سرخ و سپيد در آنجا يافت مي شود. اين رود از شگفت انگيز رودهاي جهان است.